ز چشم آهوانه خواب خرگوش

بسا زهاد گیتی را که بردی

بدان لبهای چون می مایه هوش

بسا شیران عالم را که دادی

زنی گل را و مل را خاک در چشم

چو اندر مجلس آیی زلف بر دوش

ز مستی باز کرده بند کرته