دردی که به افسانه شنیدم همه از خلق

گه صبر همی گفت که ای آه تو مخروش

درد آمده پاداش که هین ای سر و تن داد

عشق آمده با نیش که هان ای دل و جان نوش

از علم به عین آمد وز گوش به آغوش

در حجره چشم آمد خورشید خیالش

خورشید که دیدست سیه کرده بناگوش