تا بدیدم درج مروارید خندان ترا

وز وفای تو چو نار از ناردان آگنده ام

عشق تو بر دین و دنیا دلبرا بگزیده ام

خواجگی در راه تو در خاک راه افگنده ام

بس عقیقا کز دریغ از دیده بپراکنده ام

تا به من بر لشگر اندوه تو بگشاد دست

از صلاح و نیکنامی دستها بفشانده ام