ملک الموت جفای تو ز من جان ببرد

من که باشم که به تن رخت وفای تو کشم

دیده حمال کنم بار جفای تو کشم

چون به دل بار سرافیل وفای تو کشم

چکند عرش که او غاشیه من نکشد

چون به جان غاشیه حکم و رضای تو کشم