در بازم با تو خویشتن را

وی خال جمال تو گمانم

تا با خودم از عدم کمم کم

چون با تو بوم همه جهانم

تا با تو بمانم ار بمانم

گویی که به دل چه ای چو تیرم

پرسی که به تن کئی کمانم