پرسی که به تن کئی کمانم

در بازم با تو خویشتن را

تا با تو بمانم ار بمانم

گویی که به دل چه ای چو تیرم

پیش تو به قلب و قالب ای جان

آنم که چو هر دو حرف آنم

ای شکل و دهان تو کم از نیست