عمری سپری گشت من اندوه خورانم

با کس نتوانم که بگویم غم عشقش

نه نیز کسی داند این راز نهانم

ده سال فزونست که من فتنه اویم

از بس که همی جویم دیدار فلان را

ترسم که بدانند که من یار فلانم

از ناله که می نالم ماننده نالم