ترسم که بدانند که من یار فلانم

ده سال فزونست که من فتنه اویم

عمری سپری گشت من اندوه خورانم

از بس که همی جویم دیدار فلان را

از ناله که می نالم ماننده نالم

وز مویه که می مویم چون موی نوانم

ای وای من ار من ز غم عشق بمیرم