آخر بنگویی ای نگارین

از دیده سرشگ از آن نباریم

از فتنه زلف مشکبارش

گویی که همیشه در خماریم

کاندر هوس تو بر چه کاریم

گر دست تو نیست بر سر ما

ما خود سر این جهان نداریم