رفتیم به یاد تو سوی خانه و بردیم

زیرا که شکر هیچ نماند ز مزیدن

ما رخت غریبانه ز کوی تو کشیدیم

ماندیم به تو آنهمه کشی و چمیدن

خاک سر کویت ز پی سرمه کشیدن

در حسرت آن دانه نار تو دل ما

حقا که چو نارست به هنگام کفیدن