حقا که چو نارست به هنگام کفیدن

رفتیم به یاد تو سوی خانه و بردیم

خاک سر کویت ز پی سرمه کشیدن

در حسرت آن دانه نار تو دل ما

یاد آیدت آن آمدن ما به سر کوی

دزدیده در آن دیده شوخت نگریدن؟

ای راحت آن باد که از نزد تو آید