ای دو عالم گشته عاجز در سر منقار تو

خوبی خوبان عالم گر بسنجی بی غلط

صد یکی زان هیچ پیش کفه معیار تو

عشق تو مرغی ست کو را این خطابست از خرد

حلقه بودن شرط باشد بر در هستی خود

هر که در دیوار دارد روی از آزار تو

نیست منزل صبر را یک لحظه پیش من چنانک