تا خط تو بدمیدست ز بهر خط تو

سر آن حور بریده که ندارد سر تو

گاه دشنام زدن طاقچه گوش مرا

حقه های شکرین گرد دو تا شکر تو

حرف بوسست چو لبهای قلم چاکر تو

شیر چرخت ز پی آب همی سجده برد

من چه سگ باشم تا خاک بوم بر در تو