حرف بوسست چو لبهای قلم چاکر تو

گاه دشنام زدن طاقچه گوش مرا

حقه های شکرین گرد دو تا شکر تو

تا خط تو بدمیدست ز بهر خط تو

شیر چرخت ز پی آب همی سجده برد

من چه سگ باشم تا خاک بوم بر در تو

نیست در چنبر نه چرخ یکی پروین بیش