دل همی چاک زند پیش درت کهتر تو

شمع نور فلکی خواهد هر لحظه همی

شعله از مشعله روی ضیاگستر تو

ز آرزوی رخ چون ماه تو هر روز چو صبح

خور گردون چو مه از پیش رخت کاست کند

که ندارد خود گردون فری اندر خور تو

از سنایی به بها هر دم صد جان خواهد