از سنایی به بها هر دم صد جان خواهد

دل همی چاک زند پیش درت کهتر تو

خور گردون چو مه از پیش رخت کاست کند

که ندارد خود گردون فری اندر خور تو

بهر یک بوسه دو تا بسد جان پرور تو