ای تف عشقت به یک ساعت به چاه انداخته

ای ز آب زندگانی آتشی افروخته

واندر او ایمان و کفر عاشقان را سوخته

هر چه در صد سال عقل ما ز جان اندوخته

ای کمالت کمزنان را صبرها پرداخته

وی جمالت مفلسان را کیسه ها بردوخته