هر چه در صد سال عقل ما ز جان اندوخته

ای ز آب زندگانی آتشی افروخته

واندر او ایمان و کفر عاشقان را سوخته

ای تف عشقت به یک ساعت به چاه انداخته

ای کمالت کمزنان را صبرها پرداخته

وی جمالت مفلسان را کیسه ها بردوخته

گه به قهر از جزع مشکین تیغها افراخته