تو چرا در دوستی با ما دو سر چون شانه ای

گر بگویی عاشقی با ما هم از یک خانه ای

با همه کس آشنا با ما چرا بیگانه ای

ما چو اندر عشق تو یکرویه چون آیینه ایم

شمع خود خوانی همی ما را و ما در پیش تو

پس ترا پروای جان از چیست گر پروانه ای

جز به عمری در ره ما راست نتوان رفت از آنک