همچو فرزین کجروی در راه نافرزانه ای

شمع خود خوانی همی ما را و ما در پیش تو

پس ترا پروای جان از چیست گر پروانه ای

جز به عمری در ره ما راست نتوان رفت از آنک

عاشقی از بند عقل و عافیت جستن بود

گر چنینی عاشقی ور نیستی دیوانه ای

زان ز وصل ما نداری یکدم آسایش که تو