عاشقی از بند عقل و عافیت جستن بود

پس ترا پروای جان از چیست گر پروانه ای

جز به عمری در ره ما راست نتوان رفت از آنک

همچو فرزین کجروی در راه نافرزانه ای

گر چنینی عاشقی ور نیستی دیوانه ای

زان ز وصل ما نداری یکدم آسایش که تو

روز و شب سودای خود رانی دمی مارا نه ای