روز و شب سودای خود رانی دمی مارا نه ای

عاشقی از بند عقل و عافیت جستن بود

گر چنینی عاشقی ور نیستی دیوانه ای

زان ز وصل ما نداری یکدم آسایش که تو

یارت ای بت صدر دارد زان عزیزست و تو زان

در لگد کوب همه خلقی که در استانه ای

هر کجا صحراست گرم و روشنست از آفتاب