در لگد کوب همه خلقی که در استانه ای

زان ز وصل ما نداری یکدم آسایش که تو

روز و شب سودای خود رانی دمی مارا نه ای

یارت ای بت صدر دارد زان عزیزست و تو زان

هر کجا صحراست گرم و روشنست از آفتاب

تو از آن در سایه ماندستی که اندر خانه ای

تو برای ما به گرد دام ما گردی ولیک