تو برای ما به گرد دام ما گردی ولیک

در لگد کوب همه خلقی که در استانه ای

هر کجا صحراست گرم و روشنست از آفتاب

تو از آن در سایه ماندستی که اندر خانه ای

دام ما را دانه ای هست و تو مرد دانه ای

بر خودی عاشق نه بر ما ای سنایی بهر آنک

روز و شب مرد فسون و شعبده و افسانه ای