تو از آن در سایه ماندستی که اندر خانه ای

یارت ای بت صدر دارد زان عزیزست و تو زان

در لگد کوب همه خلقی که در استانه ای

هر کجا صحراست گرم و روشنست از آفتاب

تو برای ما به گرد دام ما گردی ولیک

دام ما را دانه ای هست و تو مرد دانه ای

بر خودی عاشق نه بر ما ای سنایی بهر آنک