دام ما را دانه ای هست و تو مرد دانه ای

هر کجا صحراست گرم و روشنست از آفتاب

تو از آن در سایه ماندستی که اندر خانه ای

تو برای ما به گرد دام ما گردی ولیک

بر خودی عاشق نه بر ما ای سنایی بهر آنک

روز و شب مرد فسون و شعبده و افسانه ای