هر کجا صحراست گرم و روشنست از آفتاب

روز و شب سودای خود رانی دمی مارا نه ای

یارت ای بت صدر دارد زان عزیزست و تو زان

در لگد کوب همه خلقی که در استانه ای

تو از آن در سایه ماندستی که اندر خانه ای

تو برای ما به گرد دام ما گردی ولیک

دام ما را دانه ای هست و تو مرد دانه ای