دی چو گلی بودی و امروز باز

دام چه سودست که بی چینه ای

من سوی تو شنبه و تو نزد من

چون سوی کودک شب آدینه ای

خار دلی و خسک سینه ای

پخته نگردی تو به دوزخ همی

هیچ ندانی که چو خامینه ای