دام چه سودست که بی چینه ای

خوی تو برنده چون ناخن برست

گر چه پذیرنده چو آیینه ای

حسن تو دامست ولیکن ترا

من سوی تو شنبه و تو نزد من

چون سوی کودک شب آدینه ای

دی چو گلی بودی و امروز باز