حسن تو دامست ولیکن ترا

زان که نه مهری که همه کینه ای

خوی تو برنده چون ناخن برست

گر چه پذیرنده چو آیینه ای

دام چه سودست که بی چینه ای

من سوی تو شنبه و تو نزد من

چون سوی کودک شب آدینه ای