گر چه پذیرنده چو آیینه ای

سینه مکن گرچه سمن سینه ای

زان که نه مهری که همه کینه ای

خوی تو برنده چون ناخن برست

حسن تو دامست ولیکن ترا

دام چه سودست که بی چینه ای

من سوی تو شنبه و تو نزد من