گوید که مرا هست درین هر دو ریایی

دانم که خلل ناید در حشمت او را

گر عاشق او باشد بیچاره گدایی

گر جامه کنم پاره و گر بذل کنم دل

خورشید رخست او و سنایی را زان چه

چون نیست نصیب او هر روز ضیایی