خورشید رخست او و سنایی را زان چه

گر عاشق او باشد بیچاره گدایی

گر جامه کنم پاره و گر بذل کنم دل

گوید که مرا هست درین هر دو ریایی

چون نیست نصیب او هر روز ضیایی