هر روز به رنگ دگر از پرده برآیی

ای یوسف ایام ز عشق تو سنایی

ماننده یعقوب شد از درد جدایی

تا چند به سوی دل عشاق چو خورشید

گاهی رخ تو سجده برد مشتی دون را

گه باز کند زلف تو دعوی خدایی

با خوی تو در کوی تو از دیده روانیست