هر چیز که آن مال جهان مار منستی

جوزای کمرکش کشدی غاشیه من

گر حشمت او همره زنار منستی

ور کژدم زلفش گزدی مر جگرم را

هر روز دلی نو دهدم از دو لب خویش

گر دیده شوخش نه جگر خوار منستی

یاری که نسوزد نه بسازد ز لب او