یاری که نسوزد نه بسازد ز لب او

هر چیز که آن مال جهان مار منستی

هر روز دلی نو دهدم از دو لب خویش

گر دیده شوخش نه جگر خوار منستی

شایستی اگر در دل بیمار منستی

گر هیچ قبولم کندی سایه آن در

خورشید کنون سایه دیوار منستی