خورشید کنون سایه دیوار منستی

یاری که نسوزد نه بسازد ز لب او

شایستی اگر در دل بیمار منستی

گر هیچ قبولم کندی سایه آن در

گر لطف لبش نیستی از قهر دو زلفش

هر چوب که افراخته تر دار منستی

گویند که جز هیچ کسان را نخرد یار