نگر تا کی مرا از داغ هجران

تو خوی عالم غدار داری

ترا دارم عزیز ای ماه چون گل

چرا بی قیمتم چون خار داری

لبی خشک و دلی پر نار داری

تو خود تنها جهان را می بسوزی

چرا بر خود بلا را یار داری