لبی خشک و دلی پر نار داری

ترا دارم عزیز ای ماه چون گل

چرا بی قیمتم چون خار داری

نگر تا کی مرا از داغ هجران

تو خود تنها جهان را می بسوزی

چرا بر خود بلا را یار داری

بکن رحمی بدین عاشق اگر هیچ