رخها همه زردست و جگرها همه قیری

در ره روش عشق چه میری چه اسیری

در مذهب عاشق چه جوانی و چه پیری

آنجا که گذر کرد بناگه سپه عشق

آزاد کن از تیرگی خویش و غم عشق

تا بنده خال تو بود نور اثیری

عالم همه بی رنج حقیری ز غم عشق