تا بنده خال تو بود نور اثیری

آنجا که گذر کرد بناگه سپه عشق

رخها همه زردست و جگرها همه قیری

آزاد کن از تیرگی خویش و غم عشق

عالم همه بی رنج حقیری ز غم عشق

ای بی خبر از رنج حقیری چه حقیری

میری چه کند مرد که روزی به همه عمر