میری چه کند مرد که روزی به همه عمر

تا بنده خال تو بود نور اثیری

عالم همه بی رنج حقیری ز غم عشق

ای بی خبر از رنج حقیری چه حقیری

سودای بتی به که همه عمر امیری

آن سینه که بردی بدل دل غم عشقت

بی غم بود از نعمت گوینده و قیری