سودای بتی به که همه عمر امیری

عالم همه بی رنج حقیری ز غم عشق

ای بی خبر از رنج حقیری چه حقیری

میری چه کند مرد که روزی به همه عمر

آن سینه که بردی بدل دل غم عشقت

بی غم بود از نعمت گوینده و قیری

این نیمه که عشقست از آن سو همه شادیست