ای بی خبر از رنج حقیری چه حقیری

آزاد کن از تیرگی خویش و غم عشق

تا بنده خال تو بود نور اثیری

عالم همه بی رنج حقیری ز غم عشق

میری چه کند مرد که روزی به همه عمر

سودای بتی به که همه عمر امیری

آن سینه که بردی بدل دل غم عشقت