ستیزه بر دل ما و دو چشم تو سوی بازی

چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی

که بس غریب نباشد ز تو غریب نوازی

ز بهر یک سخن تو دو گوش ما سوی آن لب

چه آفتی تو که شبها میان دیده چو خوابی

چه فتنه ای تو که شبها میان روح چو رازی

چو من ز آتش غیرت نهاد کعبه بسوزم