تو از میان دو ابرو هزار قبله بسازی

چه آفتی تو که شبها میان دیده چو خوابی

چه فتنه ای تو که شبها میان روح چو رازی

چو من ز آتش غیرت نهاد کعبه بسوزم

پس از فراز نباشد جز از نشیب ولیکن

جهان عشق تو دارد پس از فراز فرازی

گداخت مایه صبرم ز بانگ شکر لفظت