پس از فراز نباشد جز از نشیب ولیکن

چه فتنه ای تو که شبها میان روح چو رازی

چو من ز آتش غیرت نهاد کعبه بسوزم

تو از میان دو ابرو هزار قبله بسازی

جهان عشق تو دارد پس از فراز فرازی

گداخت مایه صبرم ز بانگ شکر لفظت

گه عتاب نمودن به پارسی و به تازی