نه آن عجب که شنیدم که صبر نوش گدازد

جهان عشق تو دارد پس از فراز فرازی

گداخت مایه صبرم ز بانگ شکر لفظت

گه عتاب نمودن به پارسی و به تازی

عجبتر آنکه بدیدم ز نوش صبر گدازی

ز بوسه تو نماید زمانه نامه شاهی

ز غمزه تو فزاید جهان کتاب مغازی