عجبتر آنکه بدیدم ز نوش صبر گدازی

گداخت مایه صبرم ز بانگ شکر لفظت

گه عتاب نمودن به پارسی و به تازی

نه آن عجب که شنیدم که صبر نوش گدازد

ز بوسه تو نماید زمانه نامه شاهی

ز غمزه تو فزاید جهان کتاب مغازی

چو موی و روی تو بیند خرد چگوید گوید