بر سر سوداییان زن تیغ گر محکم زنی

صدهزاران جان متواری در آری زیر زلف

چون به دو کوکب کمند حلقه ها را خم زنی

بر سر آزادگان نه تاج گر گوهر نهی

تیغ خویش از خون هر تر دامنی رنگین مکن

تو چو رستم پیشه ای آن به که بر رستم زنی

در خرابات نهاد خود بر آسودست خلق